اثربخشی قصه گویی بر آموزش هوش اجتماعی کودکان پیش‌دبستانی شهرستان کرمانشاه

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه علم اطلاعات و دانش شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران

2 عضو هیات علمی/ گروه علم اطلاعات و دانش شناسی دانشگاه رازی

3 استادیار گروه مشاوره دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران

چکیده

هدف: قصه­ عامل آموزش خیال­‌پردازی به صورت غیرمستقیم در کودک و نوجوان است که با ایجاد سؤال در ذهن مخاطب به او آموزش می‌­دهد و وی به کمک آن حوادث را به هم می‌­چسباند و واقعیت­‌ها را کشف می‌­کند. قصه­‌گویی خلاقانه روشی آموزشی و تربیتی برای انتقال انواع مفاهیم و بهینه‌­سازی احساس و رفتار کودکان قلمداد می­شود؛ لذا این پژوهش در پی تعیین اثربخشی قصه‌­گویی بر آموزش هوش اجتماعی کودکان پیش‌­دبستانی شهرستان کرمانشاه است.
روش: این پژوهش با استفاده از روش نیم ه­تجربی با گروه آزمودنی و گواه انجام شد. جامعه شامل کلیه کودکان مقطع پیش‌دبستانی است که در سال تحصیلی 98-99 به آموزشگاه می‌­رفتند. افراد نمونه نیز با توجه به انجام پژوهش در فصل تابستان و تعطیلی مدارس و مراکز پیش‌دبستانی به صورت در دسترس به دست آمدند. برنامه آموزشی شامل یک دوره 8 جلسه‌­ای بود که بر روی گروه آزمایش انجام شد. داده­‌ها از طریق دو پرسشنامه  همدلی بهر و تحلیل بهر کودکان آیونگ و همکاران (2009) (فرم والدین) و مقیاس نوع‌­دوستی برگرفته از پرسشنامه توانایی و مشکلات گودمن و همکاران (1997) (فرم والدین) قبل و بعد از اجرای مداخله جمع­‌آوری و سپس توسط نرم‌­افزار spss نسخه 20 و آزمون یومن وایتنی تجزیه و پردازش شدند.
یافته‌­ها: نتایج حاصل از پردازش داده‌­ها حاکی از آن بود که در پس ­آزمون گروه آزمون تغییراتی معنی‌­دار مشاهده شد.
نتیجه­‌گیری: با توجه به اثربخشی این روش آن را می‌­توان در زمره روش­‌های آموزشی، تربیتی، پرورشی و حتی درمانی مؤثر و مقرون به صرفه برای افزایش کیفیت تعاملات کودک با جامعه و دیگر افراد قرار داد و از آن در مراکز آموزشی و درمانی به صورت بهینه استفاده کرد.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

The Effectiveness of Storytelling on Social Intelligence Education on Preschool Children in Kermanshah

نویسندگان [English]

  • Hadis Bagheryan 1
  • Amin Zare 2
  • Mohsen Golmohamadian 3
1 Department of Information Science and Science, Faculty of Social Sciences, Razi University, Kermanshah, Iran
2 Department of Information Science, Razi University
3 DAssistant Professor, Department of Counseling, Razi University, Kermanshah, Iran
چکیده [English]

Objective:The story of the fantasy training factor is indirectly in the child and adolescent, who instructs the audience by asking a question, and by doing so, they intertwine the events and discover the facts. Storytelling is an educational and educational method for conveying various concepts and optimizing children's feeling and behavior Friendships for preschool children in Kermanshah.
Method: This research is a quasi-experimental study which has been investigated using storytelling on children. The community includes all preschool children who went to school in the 99-98 school year. Sample subjects were also available through summer research and closure of schools and preschools. The training program consisted of an 8-session course on the experimental group. Data were collected through two questionnaires of two empathy questionnaires by Auyeung et al. (2009) (Parent Form) and Goodman et al (1997) (Parent Form).
Results: The results of the study were analyzed by SPSS software version 20, which indicated that there were significant changes in the post-test The results of the Mann-Whitney test indicated that there were significant changes in post-test.
Conclusion: Given the effectiveness of this method, it can be one of the most effective and cost-effective educational, educational, nurturing, and even therapeutic methods to enhance the quality of the child's interactions with society and other individuals Used the optimal form.
Storytelling can thus be considered as an appropriate and effective tool for improving children's morale and behavior that should be used early in childhood through indirect education. Teaching different skills to children by providing a learning model is the most common method of nurturing social skills that has been widely used as an effective factor in the process of educating children in various fields. That the current population of this study is children, as well as experts who believe that conventional education, such as lectures and so on, is ineffective and has emphasized the use of dynamic and indirect methods.
Therefore, it is suggested that the curriculum of schools and preschools be adjusted so that this indirect teaching method can be used and that teachers, educators, teachers and even therapists will be important. Do not neglect in the upbringing of children. Although factors such as gender, age, etc. may be effective in differentiating the storytelling effect and this effect is not the same, but its constant use, both in educational settings and at home by parents, can be a factor in Improving interpersonal relationships and social interactions with the child, of course, while informing families in different ways can be helpful in promoting the educational goals of the child.

کلیدواژه‌ها [English]

  • storytelling
  • Social intelligence
  • Preschool Child
احمدی، سیروس (1388). بررسی نوع­دوستی در روابط روزمره اجتماعی و عوامل مؤثر  بر آن. جامعه­شناسی ایران، 10(2)، 87-108.
اولسون، متیو، اچ.؛ هرگنهان، بی. آر. (1397). مقدمه­ای بر نظریه­های یادگیری. ترجمه علی­اکبر سیف، ویرایش هشتم. تهران: دوران.
حجازی، بنفشه (1387). ادبیات کودکان و نوجوانان: ویژگی­ها و جنبه­ها. تهران: روشنگران و مطالعات زنان.
داداش­زاده، سپیده؛ پیرخائفی، علیرضا (1394). بررسی اثربخشی استفاده از روش­های قصه­گویی بر افزایش هوش اجتماعی دانش‌آموزان دختر مقطع چهارم و پنجم ابتدایی در سال 90-91. آموزش و ارزیابی، 29، 21-30.
رضاپورمیرصالح، یاسر؛ شاهدی، سمیه (1396). اثربخشی آموزش هوش اخلاقی به شیوه قصه­گویی بر بهبود حالت‌های خلقی و رفتارهای یادگیری دانش­آموزان دختر دوره ابتدایی. فصلنامه روان­شناسی کاربردی، 11(2)، 175-194.
زیپس، جک (1396). هنر قصه­گویی خلاق. مترجم مینو پرنیانی. چاپ سوم. تهران: جیحون.
سلیمان­نژاد، اکبر؛ سودی، حورا (1393). بررسی تأثیر آموزش مهارت­های اجتماعی از طریق قصه­های قرآنی بر کودکان. روان‌شناسی و دین، 7(2)، 81-97.
قدم­پور، عزت­اله؛ کلانتر، جهانگیر؛ حیدریانی، لیلا (1397). تأثیر آموزش هوش اخلاقی به شیوه قصه­گویی بر بخشودگی بین فردی دانش­آموزان. فصلنامه پژوهش در نظام­های آموزشی، 12(41)، 73-89.
ناظمی، یحیی (1385). ادبیات کودکان. چاپ اول. تهران: چاپار.
هویدا، رضا؛ همایی، رضا (1389). تأثیر قصه­های قرآنی بر هوش هیجانی کودکان. مطالعات تربیتی و روان­شناسی، 11(1)، 61-76.
یاعلی، فاطمه؛ گرجی، یوسف (1395). بررسی اثربخشی هوش اخلاقی به روش قصه­گویی بر افزایش رفتارهای نوع­دوستی پسران پیش­دبستانی شهرستان نجف­آباد در سال تحصیلی 94- 95. پنجمین همایش ملی روانشناسی، مشاوره و مددکاری اجتماعی، خمینی­شهر، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خمینی­شهر.
 
References
Agosto, D. E. (2016). Why storytelling matters: unveiling the literacy benefits of storytelling. Child Libr, 14(2), 21–26.
Ahmadi, C. (2009). The Study of Kindness in Everyday Social Relationships and its Affecting Factors. Iranian Sociology, 10(2), 87-108. (in Persian)
Aysan, F., & Thompson, D., & Hamarat, E. (2001). Test anxiety, coping strategies, and perceived health in a group of high school student: A Turkish sample. Journal of Genetic Psychology. 162(4), 402-412.
Bandura, A. (1992). Human agency in social cognitive theory. NewYork: W.H. Freeman.
Bratitsis, T., & Ziannas, P. (2015). From early childhood to special education: interactive digital storytelling as a coaching approach for fostering social empathy. Procedia Comput Sci, 67, 231–240.
Dadashzadeh, S., & Pirakhaifi, A. (2015). Investigating the Effectiveness of Using Storytelling Techniques on Increasing Social Intelligence of 4th and 5th Elementary School Girl Students in 2012-2011. Training & Evaluation, 29)21-30(. (in Persian)
Drumm, M. (2013). The role of personal storytelling in practice. IRISS, 1-16, pdf.
East L., Jackson, D., O’Brien, L., & Peters, K. (2010). Storytelling: an approach that can help to develop resilience. Nurse Researcher, 17(3), 17-25. http://www.uws.edu.au/_data/ assets/pdf_file /0019/132715/Storytelling.pdf.
Erickson, E. (2018). Effects of Storytelling on Emotional Development. Retrieved from Sophia, the St. Catherine University repository website: https://sophia.stkate.edu /maed/256.
Fairbairn, G. J. (2002). Ethics empathy and storytelling in professional development. Learning in health and social car, (1)1, 22-32.
Fairbairn, G. J. (2005). Storytelling, ethics and empathy. The International Journal of Communication Ethics. (2)3, 48-55.
Ghadampour, E., Sheriff, J., & Heidariani, L. (1979). The effect of storytelling moral intelligence training on interpersonal forgiveness of students. Journal of Research in Educational Systems, 12(41), 89-73. (in Persian)
Haigh, C., & Hardy, P. (2011). Tell me a story - a conceptual exploration of storytelling in healthcare education. Nurse Education Today, 31, 408-411.
Haines, C., & Livesley, J. (2008). Telling tales: using storytelling to explore and model critical reflective practice in integrated children’s services, Learning in Health and Social Care, 7(4), 227-234.
Hardy, P. (2007). Aninvestigation into the application of the Patient Voices digital stories in healthcare education: quality of learning, policy impact and practice-based value, Belfast: University of Ulster
Hibbin R. (2016). The psychosocial benefits of oral storytelling in school: developing identity and empathy through narrative. Pastor Care Educ 34(4), 218–231. Html. http://www.providersedge.com/docs/km_articles The_ Role_of_Stories_in_KM.pdf
Hoveyda, R., & Homayi, R. (2010). The effect of Quranic stories on children's emotional intelligence. Educational Studies and Psychology, 11(1), 61-76. (in Persian)
Hutter Y. (2017). Ethics and aesthetics in jonaslüscher’sbarbarian spring. Primerjalna Knjizevnost, 40(2), 149-163.
Killick, S., & Boffey, M. (2012). Building relationships through storytelling. England: The Fostering Network Wales,12-48.
Mager, Barbara J. R. & Stevens, Lou Ann M. (2015). The Effects of Storytelling on Happiness and Resilience in Older Adults. Retrieved from Sophia, the St. Catherine University repository website: https://sophia.stkate.edu/ma_hhs/3
Nazemi, Y. (2006). Children's Literature, First Edition. Tehran, Print. (in Persian)
Oduolowu, E., & Eileen Oluwakemi, A. (2014). Effect of storytelling on listening skills of primary one pupil in Ibadan north local government area of Oyo state, Nigeria.Internationaljournal of humanities and social science, 4(9), 100-107.
Olson, M. H., &  Hergnahan, B. R. (1997). Introduction to learning theories. Translated by Ali Akbar Seif. Eighth Edition. Tehran: Era. (in Persian)
Piliavin, J., A. Piliavin, I., M. (1972). Effect of blood on reaction to a victim, Journal of personality and social psychology, 23(3), 353-361.
Rezapour mir Saleh, Y., & Shahedi, S. (2017). The Effectiveness of Moral Intelligence Teaching by Storytelling on Improving the Mood and Learning Behaviors of Elementary School Girl Students. Journal of Applied Psychology, 11(2), 175-194. (in Persian)
Sarica, H. C., & Usluel, K. Y. (2016). The effect of storytelling on visual memory and writing skills. Computers & Education, 94(c), 298-399
Soleimani, H., & Akabari, M. (2013). The effect of storytelling on childrens learning English vocabulary: A case in iran. intel. Res. J. Appl. Basic. Sci. 44(11), 4005- 4014.
Suleiman Nejad, A., & Soodi, H. (2014). The Effect of Social Skills Training on Quranic Stories on Children. Psychology and Religion, 7(2), 97-81. (in Persian)
Ya'ali, F., & Georgian, Y. (2016). Investigating the Effectiveness of Moral Intelligence by Storytelling Method on Increasing Kindness Behaviors of Preschool Boys in Najafabad in 95-94 School Year. Fifth National Conference on Psychology, Counseling and Social Work, Khomeini Shahr Islamic Azad University, Khomeini Branch City. (in Persian)
Zips, Jack (2017). The Art of Creative Storytelling. Translated by Mino Parniyani, Third edition. Tehran, Jeyhun. (in Persian)